In alles wat Jan Leenknegt maakt, schuilt een glimlach, een knipoog, een filosofische of metafysische gedachte. Maar boven dat alles heerst een vurig verwondering waarvan elk werk dat door zijn handen gaat, is doordrenkt. Wie zijn loopbaan als glaskunstenaar overschouwt, komt vrijwel automatisch tot de conclusie dat hij zelden improviseert. Hij probeert eerst alles uit om uiteindelijk tot een kunstwerk te komen waar idee en schoonheid elkaar hebben gevonden.

De kern van zijn kunst is een organisch gebeuren dat zich blijft herhalen in zijn weelderige kweektuin tussen hemel en aarde. Een magisch proces dat hij liever niet wil benoemen, uit schrik dat zijn creatieve motor dan vervaarlijk gaat sputteren. Hoe ambitieus zijn inzet ook is, hoe hoog hij ook grijpt, hij is een man van weinig woorden.

Willen we er dan toch een naam op plakken, laat het dan 'authentiek' wezen, net als het leven op deze planeet in al haar vormen of de andere thema's die we vaak in zijn werk aantreffen zoals het heelal, de kosmos en de vijf elementen (met liefde als het vijfde), want ook zij maken deel uit van de wereld die hij dag in, dag uit rond zich creëert.

"De schaduw van het leven met het licht bestrijden en dit aan anderen tonen. Dat is mijn kunst, want mijn schaduw is kleur. En met die kleur wil ik dynamiek brengen, vernieuwing, een vrolijke noot in de somberheid."

--------------------------------------------------------------------------------------